فینگرفود با دست پخت سیما تیرانداز در تئاتر شهر سرو می شود

تئاتر در هر دوره از زمان می‌تواند برشی از روزگار خود باشد و این به آن معناست که خالقان نمایش نگاهی جامع تر از دیگران در جامعه به جهان خود دارند و با نگرشی جزئینگر پیرامون خود را رصد می کنند تا انعکاسی صحیح و به موقع به مخاطبان شان داشته باشند از  آنچه در حال رخداد است به کمک محتوای ناب و تاثیر گذار.

فینگرفود نمایش این روزهای سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر ، که هوشمندانه در موقعیتی مفرح از یک تراژدی تلخ می گوید موضوع مهاجرت را که یکی از چالش های روز جامعه ایرانی است با تکه هایی از پازل زندگی شخصیت اصلی اش طوری رقم می زند که هر مخاطبی از هر گروه سنی و با هر فرهنگی خودش را در جایی از زندگی فرنوش ( شخصیت اصلی داستان نوشین تبریزی) پیدا کند.

اگرچه به خواست کارگردان دست نمایش قبل از آغاز نمایش در کافه تریا چهارسو برای مخاطب رو شد و قرار بر این نبود که با شیب ملایم داستان زندگی در چالش فرنوش را تا مهاجرت پیگیری کنیم اما سبک و سیاق روایت طوری در یک نمایش مونولوگ  به تصویر کشیده شد که تماشاگر در تمام لحظات با حس همذات پنداری با قهرمان داستان همراه بود و موقعیت‌های روایت شده در دل نمایشنامه طوری طراحی شده بود که همه چیز به زندگی نزدیک باشد.

بدون تردید یکی از نقاط عطف این نمایش کارگردانی بدون مزاحمت و بدون اغراق و هرگونه درشتی است که به دور از هرگونه خودنمایی تلاش دارد پیام کار با زبانی ساده و گویا به تماشاگر منتقل شود و با ریزه کاری‌هایی که در ایجاد یک قاب همزمان با پارتنر مقابل شخصیت اول در نظر گرفته شده است کمک کند تا تصاویر ایجاد شده همراه با یک فانتزی نمایشی ایجاد جریان نمایش را به ذهن مخاطب گره بزند.

اگرچه در نمایش فینگرفود شاهد یک مونولوگ مطول با لحظات سینوسی در روایت و اتفاقات هستیم اما عناصری مانند موسیقی  ، طراحی صحنه و دکور کمک کرده است تا تمرکز مخاطب در تمام لحظات حفظ شود که این ورای ترفندهای کارگردانی یک فرمول همیشه موفق در حفظ نگاه تماشاگر ایرانی است.

در نمایش فینگر فود به نفع تماشاگر دیوار چهارم استینسلاوسکی شکسته می‌شود تا قصه به دل و روح و تمرکز مخاطب ورود کند و حتی در لحظاتی مراوده قهرمان داستان با مخاطبان نمایش فرصتی را ایجاد کند که اتفاقات قابل طرح در فینگر فود با وسعت بیشتری در یک نمای لانگ شات برای همه افرادی که تماشاگر تئاتر هستند حس همراهی ایجاد کند.

اگرچه کارگردان با تمهیداتی مانند روایت پیش از نمایش و ارتباط با مخاطب در دل نمایش دست نمایشنامه را زودتر از نچه باید برای مخاطب باز می‌کند اما در این سبک باید گفت تئاتر از قالب یک چهارچوب کلاسیک خارج شده است و مخاطبان حالا خودشان از بازیگران این نمایش هستند که می‌توانند خودشان هم نقشی موثر در لحظاتی از کار ایفا کنند.

یکی از نقاط قوت نمایش فینگر فود که طبیعتاً به قلم نوشین تبریزی مرتبط می‌شود ریتمی است که در چیدمان اتفاقات لحاظ شده است و در کارگردانی سیما تیرانداز این ریتم در طراحی حرکات و قاب‌های مشترک با پارتنر اصلی از سوی بازیگر مکمل حتی به ضرباهنگ نمایش نیز کمک ویژه می‌کند.

نمایش فینگر فود در انتخاب بازیگران نیز اتفاق متفاوتی را رقم زده است. نقش اصلی داستان از هرگونه بازی درشت و نمایشی فاصله گرفته است و حتی در ادای دیالوگ‌ها در موقعیت‌های خاص نمایش نیز بر اساس سبک کارگردانی برشی قابل باور و محسوس از زندگی را اجرا می‌کند و به واسطه قالب سالن چهار سوی تئاتر شهر که فاصله نزدیکی میان بازیگر و تماشاگران لحاظ شده است عین زندگی را به نمایش می‌گذارد و با مدیریت حس و تکنیک توأمان تماشاگرش را راضی از سالن خارج می‌کند.

جدا از اکت‌ها و کنش‌های بازیگر که در تمام لحظات با تمپو و ریتمی قابل قبول پیش می‌رود پارتنر کاراکتر اصلی نیز در زوجی متفاوت حالا تمام تفکرات تصویری شخصیت را با همانچه در ذهن او می‌گذرد به ما نشان می‌دهد که همین مسئله در فاصله گرفتن از تاریکی قصه و اتفاقات و موقعیت‌های داستان به نفع یک موقعیت مفرح نمایشی برگ برنده این نمایش است.

استفاده صحیح و بی آلایش و فریاد  از تمام عناصر مورد نیاز یک نمایش  اعم از دکور ، لباس،  موسیقی و حتی صدای خواننده که دیوار به دیوار اجرای نمایش طراحی شده است انتخاب فکورانه‌ای است که بی تردید محصول سال‌ها تجربه و نزدیک شدن به سلیقه مخاطب امروز است.

در روزگاری که حوصله مخاطب باید در  انواع آثار نمایشی  در نظر گرفته شود و در محتوا و ساختار و ریتم و سبک روایت از یک سو و در ویژگی‌های بصری و اجرا از سوی دیگر نمود پیدا کند ،  تیم تهیه و تولید و کارگردانی و حتی خالق نمایشنامه می‌بایست با وسواس و دقت عمل بیشتری نسبت به گذشته اقدام نماید این روزها فینگرفود توانسته تا پایان نمایش مخاطبش را درگیر نماید و پاسخی درخور به اعتماد مخاطبش باشد.