تو فکر یک سقفم…..

ابراهیم امینی ؛ دانش آموخته ی تئاتر که سال گذشته هم نمایش ترور را به صحنه برد، پس از فعالیت‌های مختلف در زمینه فیلمنامه‌نویسی و بازیگری در سینما و کارگردانی تئاتر ، سال گذشته با ساخت فیلم سینمایی‌ «چشم‌ بادومی» برای اولین بار کارگردانی یک فیلم سینمایی را هم تجربه کرد.امینی در سال‌های اخیر فعالیت‌های زیادی به ثبت رسانده و در «چشم بادومی» هم سراغ سوژه‌ای متفاوت رفت. داستان فیلم درباره دختری نوجوانی است که عاشق یک خواننده پاپ شده و در رویای ملاقات با او برای شرکت در یک مسابقه در سئول تلاش می‌کند.
امینی امسال هم با فیلم «سقف» تلاش کرد که از منظری متفاوت به سوژه ای آشنا (جنگ ۱۲ روزه) بپردازد . در واقع جنگ دوازده روزه بهانه ای شد تا او خانواده ای را که از ترس جنگ به ویلای قوم و خویش خود پناه برده اند را سوژه قرار داده و به کند و کاو مفهوم «اقتدار» فردی بپردازد.
امینی باز هم در انتخاب موضوع ، خلاقانه عمل کرد و در نحوه پرداختن به آن نیز اصطلاحا گلیم خود را به خوبی از آب کشیده و حاصل را به مقصد رساند و نسبت به اثر قبلی به لحاظ انسجام فیلمنامه و فیلم قدمی رو به جلو برداشت اما این تلاش او هم همچنان طی طریق بر مدار تجربه است و به هنوز جا دارد تا به به نقطه ی درخشش یا عطف برسد.
امتیازات «سقف» به عنوان اثری اجتماعی که سویه های روانکاوانه و طنز آمیز دارد، به نحوه مقابله ی صاحب ویلا (با بازی بیژن بنفشه خواه) و استاد دانشگاه (با بازی سام درخشانی) بر می گردد. در واقع تا حد زیادی شخصیت پردازی این دو کاراکتر و مقابله آنها با یکدیگر ؛ اگر چه چندان پخته و محکم در نیامده اما رابطه قاهر و مقهوری که سرانجام مقهور در برابر قاهر عصیان کرده و معادله را بر هم می زند، جلوه گر شده است.
در این میان البته شخصیت همسر استاد هم در کیفیت این مقابله تاثیر گزار است.
اما مشکل اساسی مثل اغلب آثار این دوره جشنواره در فیلمنامه است.
پس از حضور خانواده در ویلا؛ موقعیت پیش رونده نیست بلکه از نظر دراماتیک درجا می زند.
خرده نیرنگ ها یی هم که می توانست به کمک فیلمنامه بیاید ( به جز ماجرای سگ که از نقاط قوت محسوب می شود) شکل موثری به خود نمی گیرد
اما در مجموع جسارت امینی در پرداختن به چنین سوژه ای در امتداد تجربیاتش قابل تامل است و می توان به آثار بعدی او هم امید بست